Lieve Roxy,

Je kwam als een klein lief hondje in ons leven,
Vanaf die dag heb je ons veel plezier en liefde gegeven.
Je vond toen nog een opstapje een enorme bergtop,
Daarvoor nam je dan een flinke aanloop, en sprong er midden op.

Samen hebben we in het begin veel gewandeld en gerend,
We hadden er beide zoveel plezier in, het was gewoon ongekend.
Toen kwam de tijd van het naast de fiets rennen,
Je vond het meteen geweldig, nu leerde we je pas echt kennen.

Twee keer per dag grote afstanden maken,
En bij thuiskomst liet het water je goed smaken.
En drie keer nog een kleine wandeling,
En dan nog achter een steen aan rennen, dat was jouw ding.

Naar het bos gaan dat was je lust en je leven,
Wandelen of rennen het was jou om het even.
In de sneeuw om 8 uur s'morgens naar het bos,
Lekker dollen, en natuurlijk niet aan de lijn maar altijd los.

Zo zijn we er jaren samen opuit gegaan en vele paadjes bezocht,
Totdat je op 10 jarige leeftijd artrose in de achterpoten kreeg en het allemaal niet meer mocht.
De dokter zei niet meer fietsen en nog maar kleine stukjes wandelen,
We hebben het geprobeerd, beide vonden we dit niks en dus moesten we anders gaan handelen.

Samen wandelden we toch weer naar het bos, in het begin nog rustig aan gedaan,
Maar jij wilde nog heel graag veel rennen, dat gaf jezelf aan.
Nog vier heerlijke jaren hebben we samen nog lekker kunnen genieten,
Je werd ook nog lekker verwend met een frikadel en wij lekkere frieten.

In de tussentijd had je ook nog reumatoïde artritis in je voorpoten gekregen,
En een perianaalklier tumor en ook nog die vervelende anaal tumor niet te vergeten.
Je ging op een gegeven moment zienderogen achteruit,
De medicijnen hielpen steeds minder we zagen het, we konden er toen niet meer onderuit.

Op vrijdag hebben we het besluit moeten nemen om jou dinsdag je rust te geven,
Het hele weekend zijn er nog veel mensen afscheid van je komen nemen.
Volgens mij voelde je het aankomen want je wilde niet meer eten,
Ook het blikvoer liet je staan, waar je zo dol op was, je wilde er niks meer van weten.

Op dinsdag 18-07-2006 hebben we de hele morgen bij je gelegen,
Totdat de dokter kwam om jou je allerlaatste spuitje te geven,
Je sliep heel rustig in mijn armen in, je kaarsje werd toen voorgoed om 11:50 gedoofd,
Ik hoefde me toen niet meer groot te houden, ik voelde opeens een groot ongeloof.

Ik heb toen jou knuffel-poes bij je tussen je benen gelegd,
Zodat je niet alleen hoefde te gaan, maar je 'poes' bij je had voor onderweg.
Ze zijn je toen van het crematorium komen halen, het ging met heel veel respect,
De dag erna hebben we je weer gehaald, en ben je voorgoed weer thuis op je eigen plek.

Ik mis je nog elke dag verschrikkelijk en heb ontzettend veel verdriet,
Het gemis en de leegte is enorm, ik kan het niet verwerken, ik kan het echt niet.
Vaak sta ik in de tuin bij je en ik vraag me af of het de goede beslissing was,
Maar ik kan er nog geen vrede mee vinden, oh Roxy ik wou dat je er nog was.

Morgen, ik kan het niet geloven, is het al 6 weken geleden,
Dat we met heel veel verdriet en pijn in mijn hart afscheid hebben moeten nemen.
Ik voel het nog als de dag van gisteren, de pijn is nog heel sterk aanwezig,
Ik weet dat ik jou een keertje moet loslaten, maar het is nog te vroeg ik ben heel veel met jou bezig.

Yvonne